تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ «19»
بعد از آن وصف ايشان را بيان فرمايد:
الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: آنان که باز مى‌دارند مردمان را از راه خدا يعنى دين اسلام و پيروى قرآن و متابعت سيد انام که طريق موصل است به رحمت نامتناهى الهى بوسيله اطماع و تهديد و اسباب گمراهى و القاء شبهات و وادار نمودن به ملاهى و مناهى و غيره. وَ يَبْغُونَها عِوَجاً: و طلب مى‌کنند براى راه حق، کجى و بازگشتى را به تدليس و مکر و شيطنت و کتمان حق در هر عصرى. وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ: و حال آنکه ايشان به قيامت و بعث و نشور و ثواب و عقاب، ايشان کافر و منکر هستند.
نکته: تکرار ضمير جهت تأکيد کفر آنهاست به آخرت و شدت انکارشان به قيامت.
على بن ابراهيم قمى فرمايد: اينها کسانيند که ظلم کردند آل محمد عليهم السّلام را، و منع کردند ايشان را از راه خدا که حق امامت ايشان باشد و طلب نمودند آن امامت را در غير ايشان. «1»
«1» تفسير على بن ابراهيم قمى ج 1 ص 325.
جلد 6 - صفحه 45