اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ يا قَوم‌ِ مَن يَنصُرُنِي مِن‌َ اللّه‌ِ إِن طَرَدتُهُم أَ فَلا تَذَکَّرُون‌َ (30)
و اي قوم من کيست که مرا نصرت کند و نجات دهد از عذاب الهي اگر من اينکه مؤمنين را طرد کنم آيا پس از اينکه متذکر نميشويد.
فرداي محشر هر کس گرفتار عمل خود است و احدي نيست که او را نجات دهد جز خداوند بخصوص ظلم که قسم ياد فرموده
(و عزتي و جلالي لا يجوزني ظلم ظالم)
حديث قدسي است، موقعي که مظلوم مطالبه حق کند من چگونه ميتوانم در حق اينکه مؤمنين ظلم روا دارم بالاخص هر چه مظلوم ضعيف باشد عقوبت ظلم بآن شديد ميشود لذا ميفرمايد وَ يا قَوم‌ِ مَن يَنصُرُنِي مِن‌َ اللّه‌ِ يعني شما مشرکين که گرفتار اشدّ عذاب شرک هستيد مي‌آييد و مرا نجات ميدهيد إِن طَرَدتُهُم اگر اينها را براي کبر و نخوت شما که زير بار اينکه نميرويد که با اينکه مؤمنين که در نظر شما ضعيف هستند هم مسلک و هم عقيده شويد مگر اينها نبودند که قبل از بعثت و دعوت من با شما در شرک و کفر هم مسلک و هم عقيده بودند حال در توحيد و ايمان حاضر نيستيد هم مسلک و هم عقيده شويد.
أَ فَلا تَذَکَّرُون‌َ بايد انسان توجه کند، تدبر کند، تأمل کند، متذکر شود که ملاک قرب و بعد و عزّت و ذلّت چيست پيغمبري مثل نوح [ع] که بر سر تا سر عالم مبعوث شده اگر راست ميگويد بايد تمام باو ايمان آورند و اگر فرق گذارد بين بعضي دون بعضي پس کاذب است در دعوي خود نبايد باو ايمان آورد شما قوم اگر من اينها را طرد کنم نبايد ايمان بياوريد چون در دعوي خود دروغ گفته‌ام و اگر بر طبق دعوي خود مستقيم و پا بر جا باشم و تمام بنده‌گان خدا را بيک چشم نگاه کنم با اقامه معجزه و دليل بايد ايمان بياورديد و بگرويد.
42