اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ يا قَوم‌ِ لا أَسئَلُکُم عَلَيه‌ِ مالاً إِن أَجرِي‌َ إِلاّ عَلَي اللّه‌ِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِين‌َ آمَنُوا إِنَّهُم مُلاقُوا رَبِّهِم وَ لکِنِّي أَراکُم قَوماً تَجهَلُون‌َ «29»
و اي قوم من سؤال نميکنم از شما بر اينکه رسالت و دعوت مالي مزد رسالت از شما نميخواهم نيست مزد من مگر بر خداوند تبارک و تعالي و من هرگز طرد نميکنم کساني را که ايمان آورده‌اند محققا آنها فرداي قيامت در پيشگاه الهي وارد ميشوند و لکن من مي‌يابم شما را جاهل نادان.
وَ يا قَوم‌ِ لا أَسئَلُکُم عَلَيه‌ِ مالًا به تحقيق در کليه عبادات معتبر است قصد قربت و خلوص اگر کسي عبادتي کرد بطمع مال و جاه و اسم و عنوان باطل و حرام است چه رسد بمسئله رسالت و هدايت و ارشاد بنده‌گان، توهّم نشود که پيغمبران طمعي بمال مردم داشته باشند فقط غرض آنها بر حسب مأموريت نجات بنده‌گانست از جهالت و ضلالت و خلاصي از عذاب الهي.
إِن أَجرِي‌َ إِلّا عَلَي اللّه‌ِ همان که مرا فرستاده و امر فرموده مزد و اجر مرا آنچه مقتضاي فضل و کرمش هست عنايت ميفرمايد.
وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِين‌َ آمَنُوا براي اينکه ايمان موجب قرب الي اللّه است و فرق بين سياه و سفيد، کبير و صغير، غني و فقير، شريف و وضيع نيست و طرد آنها موجب غضب الهي ميشود و البته کاري که موجب غضب شود از مثل پيغمبر اولوا العزمي محال است صادر شود إِنَّهُم مُلاقُوا رَبِّهِم و شکايت کنند که پروردگارا پيغمبر فرستادي ما اجابت کرديم ما را بخود راه نداد چه جوابي دارم و چه عذري بياورم که مورد قبول گردد.
وَ لکِنِّي أَراکُم قَوماً تَجهَلُون‌َ که ملاک شرف و بزرگي را مال دنيا و رياست و زخارف آن ميدانيد با اينکه ملاک سعادت و قرب بخدا و دخول جنت است.
41