تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَعَلَيَّ إِجْرامِي وَ أَنَا بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُجْرِمُونَ (35)
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ: بلکه گفتند افترا مى‌کند و مى‌بافد نوح، وحى را. نزد بعضى مراد کفار زمان پيغمبرند که پس از اخبار آن حضرت واقعه نوح را، قريش تکذيب کردند و گفتند مى‌سازد و افترا مى‌نمايد وحى را. ما امر فرموديم که:
قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ: بگو اگر من افترا نموده‌ام وحى را چنانچه زعم شما است، فَعَلَيَّ إِجْرامِي: پس بر من است عقوبت گناه من، و شما را بر آن مؤاخذه‌اى
«1» تفسير مجمع البيان ج 3 ص 158.
جلد 6 - صفحه 61
نخواهد بود. وَ أَنَا بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُجْرِمُونَ: و من بيزارم از گناهى که مى‌کنيد و نسبت افترا به من مى‌دهيد. بنابر قول دوم آنکه خطاب به پيغمبر اکرم صلّى اللّه عليه و آله باشد که بگو اگر من افترا مى‌کنم قصه نوح عليه السّلام را، پس گناه آن بر من، و من بيزارم از نسبت افتراى شما. «1» بنابراين آيه شريفه جمله معترضه باشد.