تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِکَ إِلاَّ مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا يَفْعَلُونَ (36)
پس از اتمام حجت و اصرار قوم بر معاندت، يأس از هدايت آنها را مى‌فرمايد:
وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ: و وحى کرده شد به سوى نوح عليه السّلام. أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِکَ: بدرستى که شأن چنين است ايمان نمى‌آورند هرگز از قوم تو. إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ: مگر آنکه بتحقيق ايمان آورده. فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا يَفْعَلُونَ: پس اندوهگين مباش به آنچه که بجا مى‌آورند. از تکذيب و اذيت و آزار و کارهاى ناشايسته، چه ايشان هرگز ايمان نمى‌آورند. حضرت نوح عليه السّلام بعد از اين وحى، از ايمان آنها نااميد و در حق ايشان دعا نمود: رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرِينَ دَيَّاراً. «2» در حديث معتبر از حضرت صادق عليه السّلام: چون حق تعالى ظاهر گردانيد پيغمبرى نوح عليه السّلام را، و يقين کردند شيعيانى که از کافران آزار مى‌کشيدند فرج نزديک شده، بلاى ايشان شديدتر و افترا بر ايشان بزرگتر تا کار
«1» تفسير مجمع ج 3 ص 158.
«2» سوره نوح، آيه 26.
جلد 6 - صفحه 62
به نهايت شدت کرد، به حدى که قصد نوح کردند به ضرب شديد، و گاه بود سه روز بيهوش مى‌افتاد و خون از گوش او جارى مى‌شد باز به هوش مى‌آمد و شب و روز دعوت مى‌نمود تا مدت نهصد سال طول کشيد. «1»