تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ (39)
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ: پس زود باشد بدانيد، مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ: کسى که بيايد او را عذابى که رسوا و خوار کند او را در دنيا که غرق است. وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ: و فرود آيد و فراگيرد بر او عذابى دائم در آخرت که حرق باشد.
شرح حال: بطور اجمال از مجموعه اخبار آنکه: «1» جبرئيل هفت دانه خرما
«1» اين اخبار را در بحار ج 11 در ضمن صفحات 310 تا 342 نقل کرده است.
جلد 6 - صفحه 65
آورد، به نوح عليه السلام امر نمود بکار، آنها چون روئيده و بارور شدند، فرّج حاصل گردد. وقتى به حد رشد رسيدند و ميوه دادند، دو مرتبه امر شد به کاشتن آنها. به انتشار اين خبر، سيصد نفر از مؤمنين کافر شدند و گفتند: آنچه نوح مى‌گفت اگر حق بود، وعده منقضى مى‌گرديد. خلاصه تا هفت مرتبه اين کار تکرار و به هر دفعه سه فرقه مى‌شدند گروهى مرتد و جمعى منافق و عده‌اى به ايمان ثابت بودند. پس انجاز وعده و دستور ساختن کشتى بطول هزار و دويست ذراع و عرض هشتصد ذراع و ارتفاع هشتاد ذراع در مدت هشتاد سال، تمام شد.
و از زمان اجابت دعاى نوح تا غرق پنجاه سال طول کشيد. چون موعد بسر آمد، از هر حيوانى از چرنده و درنده و پرنده به تمام اقسام آنها جفتى اختيار و در کشتى قرار، و چنان آرامى با آنها بود که گرگ با گوسفند و گاو با شير مأنوس بدون اينکه هيچ اذيتى بهم رسانند.
در کشاف نقل نموده که: طبقه اسفل کشتى وحوش و سباع و هوامّ بود، و طبقه وسط دوابّ و انعام، و طبقه اعلى نوح و مؤمنين بود، و آنچه محتاج بودند از اطعمه و امتعه نسبت به هر کدام مهيّا شد. «1» عبرت: در کشاف: حواريين از حضرت عيسى خواستند شخصى را که در زمان نوح مرده باشد زنده نمايد تا کيفيت کشتى را از او سؤال کنند. حضرت ايشان را نزد پشته خاکى آورد و کفى از آن برداشته فرمود: مى‌دانيد اين خاک کيست؟ گفتند: خدا و رسول دانا است. فرمود: اين کعب بن حام بن نوح عليه السلام. بعد عصا بر آن پشته خاک زده فرمود: (قم باذن اللّه). پيرمردى بيرون آمد، و خاک از سر خود مى‌فشاند. عيسى عليه السّلام فرمود: به اين هيئت مرده بودى؟ گفت: نه، بلکه جوان مردم، اما چون صدا به گوشم رسيد که «قم» گمان کردم قيامت برپا شده از شدت هول پير شدم. فرمود: کيفيت کشتى را بگو.
گفت: طول آن هزار و دويست گز، و عرض آن ششصد؛ و سه طبقه بود:
«1» تفسير کشاف ج 2 ص 216.
جلد 6 - صفحه 66
يکى براى دواب، يکى براى طيور، و يکى براى نوح و تابعان. چون سرگين چهارپايان زياد شد، حق تعالى از زير دم فيل يک جفت خوک آفريد تا تمام کثافات را خوردند. و چون موش زياد شدند، از بينى شير گربه بيافريد موشان را بخورد.
عيسى عليه السّلام پرسيد نوح چگونه دانست همه شهرها خراب شدند؟
گفت: کلاغ را فرستاد تا خبر آرد، رفت مشغول مردار شد. نوح در حق او نفرين نمود، گفت: بار خدايا او را از طباع مردمان دور و منزل او را خرابه‌ها قرار فرما. پس کبوتر را فرستاد، زود بازگشت، دعاى خير در حق او نمود گفت:
خدايا دل مردمان را به او مألوف و در خانه‌ها سکنى ده.
حواريون گفتند: يا عيسى بفرما تا با ما به شهر آيد. فرمود: چگونه با شما بيايد و حال آنکه روزى در زمين ندارد. پس فرمود به اذن الهى به حال اول برگرد، فورا به خاک پنهان شد. «1»