تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَ ارْکَبُوا فِيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (41)
خلاصه آب از زمين جوشيدن و از آسمان مانند سيل آمدن:
وَ قالَ ارْکَبُوا فِيها: و خطاب فرمود حق تعالى به نوح که يا قوم سوار شويد در کشتى و آن را مرکوب خود گردانيد، چه آن مرکبى است در آب مانند مرکب در خشکى در حالتى که گوئيد: بِسْمِ اللَّهِ: به نام خداى تعالى يا در حالتى که نام برندگان خدا باشيد، يعنى متبرک شويد به نام نامى حضرت احديت.
مَجْراها وَ مُرْساها: وقت راندن کشتى و هنگام باز شدن آن. نزد بعضى معنى آنکه: به نام خدا است رفتن و ايستادن کشتى؛ چه در خبر آمده: چون جريان آن را خواستى، بسم اللّه گفتى؛ و چون اراده توقف آن را نمودى، بسم اللّه گفتى. پس نوح عليه السّلام ايشان را بر اين وجه تعليم نمودى و گفتى: إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ: بدرستى که پروردگار من هرآينه آمرزنده مؤمنان، مهربان بر ايشان که از بلاى طوفان و غرق، ايشان را نجات داد.