تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ يَکْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْکِتابِ أُولئِکَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللاَّعِنُونَ (159)
إِنَّ الَّذِينَ يَکْتُمُونَ: بدرستى که آنانکه مى‌پوشانند و پنهان دارند به سبب مال و حطام دنيوى، ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ: آنچه نازل فرموديم از نشانه‌هاى روشن. مراد احبار يهود هستند که اوصاف حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را مخفى داشتند. وَ الْهُدى: و همچنين پنهان نمودند آنچه هدايت و راهنمائى کند به وجوب متابعت آن حضرت از ادله عقليه، مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْکِتابِ: بعد از آنچه بيان فرموديم آن را براى مردمان در تورات و آشکار نموديم وصف پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را در وجوب پيروى او و آنها مخفى داشتند؛ أُولئِکَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ: آن گروه کتمان کنندگان دور فرمايد آنها را خدا از رحمت واسعه خود، وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ: و لعنت کنند آنها را لعنت کنندگان از ملائکه و جن و انس يا تمام موجودات.
تبصره: آيه شريفه دال است بر آنکه کتمان حق از اعظم کبائر است و هر که مخفى نمايد چيزى از علوم دين را، داخل در آيه و لعن خدا و لعنت کنندگان شامل حال او باشد.
ابن عباس روايت نموده که علماى اين امت دو فرقه باشند:
1- کسانى که خدا به آنها علم عطا فرموده و بر مردمان بذل کنند و بخل نورزند و به سبب آن طمع به مال مردم ننمايند و به بهاى اندک تبديل نکنند؛ اين جماعت، همه مخلوقات حتى مرغان هوا و جنبده‌هاى زمين براى ايشان استغفار کنند و چون به قرب الهى روند مکرم و مشرف باشند.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 301
2- کسانيند که حق تعالى ايشان را توفيق علم داده به آن بخل نمايند و به بندگان خدا نياموزند، خداوند روز قيامت لجام آتشين آنها را فرمايد.
و نيز در موقع ظهور بدعت بر عالم واجب است ردع آن را نمايد، چنانچه در کتاب محاسن- از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است: اذا ظهر البدع فى امّتى فليظهر العالم علمه فان لم يفعل فعليه لعنة اللّه «1» فرمود: زمانى که ظاهر شود بدعتها در امت من، پس بايد ظاهر کند عالم علم خود را و منع آن نمايد، و اگر نکند اين کار را، پس بر او باشد لعنت خدا.
و نيز آيه شريفه شامل است کسانى را که کتمان کنند ولايت آل عصمت را، چنانچه عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده که آيه را تلاوت بعد فرمود: ما مراد هستيم «2».