1- زندگانى پس از آن سيل‌فراگير، با دوخطر عمده روبرو بود، يکى آلودگى‌ها و تلاقى‌بودن زمين که با کلمه‌ى «بِسَلامٍ» و وعده‌ى سلامتى بر طرف شد و ديگر نابودى انواع گياهان که با وعده برکات تأمين گرديد. «بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَکاتٍ عَلَيْکَ»
2- اگر چه خداوند در مواردى موعظه مى‌کند، هشدار مى‌دهد و يا حتّى فرزند بى‌دين را در مقابل چشمان پدر غرق مى‌سازد، امّا در جاى خود، سلام و برکات خويش را نيز نثار مى‌کند. «بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَکاتٍ عَلَيْکَ»
3- آنچه مؤمن از نعمت‌هاى الهى دريافت مى‌کند، سلامت و برکت است، ولى دريافت کافر از نعمت‌ها جنبه‌ى متاع بودن آن است، پس هر متاع و کاميابى، نعمت و برکت نيست، بلکه نعمت، آن دريافتى است که عاقبت خوب هم داشته باشد. «بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَکاتٍ»
4- خداوند متاع دنيا را از کفّار دريغ نمى‌کند. «سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ»
5- اين سنّت خداوندى است که ابتدا نعمت و مهلت مى‌دهد، سپس به پاداش يا کيفر مى‌رساند. «سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ»
6- مهر و قهر، هر دو از اوست. بِسَلامٍ مِنَّا ... يَمَسُّهُمْ مِنَّا
7- خداوند نوح را به پديد آمدن جامعه‌ها و امّت‌هايى کافر، از نسل مؤمنانى که سوار کشتى شدند، خبر داد. «وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِيمٌ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 69