براى گناه کتمان، همچون ساير گناهان، راه توبه و بازگشت باز است. امّا توبهى واقعى، با پشيمانى قلبى و اصلاح عمل و بيان موارد کتمان صورت مىگيرد. توبهى کسى که نماز نخوانده آن است که نمازهاى خود را قضا کند. توبه کسى که مال مردم را تلف کرده آن است که بايد همان مقدار را به صاحبش برگرداند. در اين مورد نيز کسى که با کتمان حقايق، به دنياى علم، انديشه و نسلها، خيانت کرده، فقط با تبيين حقايق و بازگوئى آنهاست که مىتواند گذشته را جبران نمايد.
خداوند به شيطان فرمود: «إِنَّ عَلَيْکَ لَعْنَتِي» «2» لعنت من بر تو. و در آيه بعد مىفرمايد: «عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ ...» پس کتمان کنندگان و شيطان، در يک رديف هستند.
«1». تفسير الميزان.
«2». ص، 78.
جلد 1 - صفحه 248