1- انبيا پس از دعوت وابلاغ امر الهى، اتمام حجّت مى‌کنند. «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ»
2- مسئوليّت مبلّغ، بيان معارف دينى است، نه اجباربر آن. «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ»
3- مبلّغ دين و رهبر امّت نبايد اعراض مردم را نشانه‌ى ضعف و شکست خود به حساب آورد. «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ»
4- استقرار يا انقراض امّت‌ها، بدون حساب و تصادفى نيست، بلکه تابع قانون و سنّت‌هايى است که خداوند حاکم فرموده است. «يَسْتَخْلِفُ رَبِّي قَوْماً غَيْرَکُمْ» (شرک، گناه ومخالفت با انبيا، از عوامل نابودى جامعه‌ها و تحوّلات تاريخى است)
5- کفر، سرپيچى، مرگ و نابودى ما، ضررى را متوجّه خداوند نمى‌سازد. فَإِنْ تَوَلَّوْا، يَسْتَخْلِفُ ... غَيْرَکُمْ وَ لا تَضُرُّونَهُ
6- خداوند بر همه چيز و همه کس حافظ است، لذا کفر و توطئه‌ى ما بر خداوند ضررى نمى‌رساند. «إِنَّ رَبِّي عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ حَفِيظٌ»