تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ (58)
وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا: و هنگامى که آمد فرمان ما به عذاب ايشان. نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ: نجات داديم هود را و کسانى که ايمان آورده بودند با او.
بدين طريق که گفتيم همه از ميان کفار بيرون رويد تا عذاب به شما نرسد، و ايشان چهار هزار نفر بودند تمام را خلاص نموديم. بِرَحْمَةٍ مِنَّا: به بخشايشى از جانب ما به اعطاى لطف و توفيق که وسيله اهتداى ايشان شد و لذا از عذاب رهائى يافتند. وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ: و نجات داديم ايشان را از عذابى عظيم و ثقيل. تکرير براى بيان آن چيزى است که ايشان را از آن نجات داد و آن سموم جهنم بود که به مناخر کفار درآمد و از ادبارشان خارج شده اعضاى آنها را
جلد 6 - صفحه 91
پاره پاره ساخت. يا مراد به نجات اول از عذاب دنيا و به ثانى عذاب آخرت، يعنى چنانچه نجات داديم ايشان را از عذاب دنيا، همچنين نجات ارزانى داشتيم از عذاب آخرت. و اين تعريض است به آنکه کفار چنانچه در دنيا معذب شدند به سموم، در آخرت نيز معذبند به عذاب غليظ.