تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تِلْکَ عادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ عَصَوْا رُسُلَهُ وَ اتَّبَعُوا أَمْرَ کُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ (59)
پس از آن ذکر فرمايد کفر عاد را:
وَ تِلْکَ عادٌ: و آن قبيله عاديان يا آن اثرهائى که در احقاف مى‌بينيد آثار قبيله عاد است. جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ: انکار کردند و کافر شدند به آيات پروردگارشان. وَ عَصَوْا رُسُلَهُ: و نافرمانى نمودند پيغمبران الهى را. گرچه فقط مخالفت پيغمبر خود، هود را نمودند، لکن چون تمام انبيا در دعوت به حقّ شريکند، لذا تکذيب يک پيغمبر، مستلزم تکذيب تمام انبياء خواهد بود. و ايضا هر نبى، امت خود را امر فرموده بود به ايمان به جميع انبياء. وَ اتَّبَعُوا أَمْرَ کُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ: و پيروى کردند فرمان هر گردنکش ستيزه‌کار را، يعنى عاصى شدند در حق کسى که ايشان را به حق دعوت مى‌کرد، و مطيع گشتند آنان را که به کفر و گمراهى ايشان را مى‌خواندند از رؤساى کفّره.
تبصره: علامه مجلسى قدس الله سره در حيات القلوب به سند حسن روايت نموده که: «1» معتصم امر کرد در بطانيه چاهى حفر کنند. تا سيصد قامت کندند، آب ظاهر نشد، واگذاشتند. زمان متوکل امر کرد اين قدر حفر کنند تا آب ظاهر
«1» حياة القلوب ج 1 ص 57 باب پنجم ذيل فصل اول.
جلد 6 - صفحه 92
شود. پس کندند به حدى که هر صد قامت يک چرخ گذاشتند تا به سنگى رسيدند، چون آن را به کلنگ شکستند، باد سردى بيرون آمد، هرکه نزديک چاه بود هلاک نمود. خبر به متوکل، تمام علما حيران، و سرّ آن را ندانستند. پس نامه‌اى در اين باب خدمت امام على النقى نوشتند، حضرت فرمود: اينها شهرهاى احقاف و قوم عاد بودند، خداى تعالى ايشان را به باد تند سرد تماما هلاک نمود.
پيغمبرشان هود، و شهرهاى آنها آبادان و با خير و فراوان بودند، حق سبحانه باران را هفت سال حبس کرد تا به خشکسالى افتادند، و خير از بلاد آنها برطرف شد.
هود فرمود: طلب آمرزش کنيد از پروردگار خود و توبه نمائيد تا باران را از آسمان ريزان و شما را قوّتى بر قوّت بيفزايد و اعراض نکنيد از حق که در اين حال کافر خواهيد شد. پس چون ايمان نياوردند و طغيانشان زياد شد، خدا وحى فرمود که عذاب در فلان وقت خواهد آمد، بادى که در آن عذابى دردناک است. زمان موعود ابرى ظاهر، شاد شدند که باران بر آنها بارد، هود فرمود: بلکه همان عذابى است که تعجيل و طلب مى‌کرديد.