تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا لَعْنَةً وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَلا إِنَّ عاداً کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِعادٍ قَوْمِ هُودٍ (60)
وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا لَعْنَةً: و پيروى شدند قوم عاد در دنيا لعنتى را، يعنى دورى رحمت الهى از دنبال آنها است در دنيا که مؤمنان تا روز قيامت ايشان را لعنت کنند. وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ: و روز قيامت نيز لعنت در پى ايشان و عذاب ابدى ملازم آنها و دورند از رحمت واسعه الهيه. بعد از آن تنبيه فرمايد استحقاق عاديان را به عذاب: أَلا إِنَّ عاداً کَفَرُوا رَبَّهُمْ: آگاه باشيد و بدانيد که قبيله عاد منکر و کافر شدند پروردگار خود را، يا کفران ورزيدند نعمت او
جلد 6 - صفحه 93
را. أَلا بُعْداً لِعادٍ قَوْمِ هُودٍ: آگاه شويد بتحقيق دورى از رحمت الهى است براى قوم هود. در انوار گفته: اين دعاى به هلاکت است بر ايشان، مراد دلالت است بر آنکه ايشان مستوجب بودند عذابى را که نازل شد. و تکرار کلمه «الّا» و اعاده ذکر ايشان به جهت تفظيع امر آنها و ترغيب بر عبرت گرفتن از حال آنها و سر انجام کار آنها.