تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْکُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَکُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ (64)
جلد 6 - صفحه 97
وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُمْ آيَةً: و اى قوم من اين شترى است که خداى تعالى به محض قدرت خود خلق فرموده براى عبرت شما از آن در حالتى که نشانه و علامت و معجزه‌اى باشد براى من از جانب او مر شما را. فَذَرُوها تَأْکُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ: پس واگذاريد او را تا بخورد و بچرد و آب آشامد در زمين خداوند سبحان، يعنى روزى و زحمت او بر شما نيست، لکن نفع و فايده او که شيرش باشد عايد شما گردد. وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ: و مرسانيد به وى بدى و آزار و اذيتى که اگر بدى نسبت به او قصد کنيد، فَيَأْخُذَکُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ:
پس فرا مى‌گيرد شما را عذابى نزديک، يعنى متعاقب آزار او معذب شويد و مهلت نيابيد مگر زمان کمى.
پس ناقه يک روز آب ايشان را تماما مى‌خورد و در عوض شير مى‌داد به همان مقدار، و روز ديگر ابدا به اطراف چشمه نمى‌آمد. مدتى بر اين برآمد تا عاقبت ياغى شدند، گفتند بعضى به بعضى: که پى کنيد ناقه را تا راحت شويم، ما راضى نيستيم يک روز آب خاصه او و يک روز متعلق به ما باشد.
پس گفتند: کيست که مرتکب کشتن ناقه شود تا آنچه خواهد مزد به او دهيم.
پس آمد مرد سرخ روى سرخ موى کبود چشمى که فرزند زنا و پدرش معلوم نبود، شقى از اشقيا، نامش «قدار»، مزدى براى او قرار، چون ناقه متوجه آب شد که نوبه او بود، به سر راه کمين نموده در برگشتن به شمشير ضربتى زد، اثر نکرد، دو مرتبه ضربت ديگر زد، ناقه به زمين افتاد، بچه‌اش فرار، به کوه بالا رفت، و سه مرتبه به سوى آسمان فرياد نمود. پس قوم صالح آمدند، همه شريک شدند در کشتن شتر، و گوشتش را ميان خود قسمت نمودند، کوچک و بزرگ از آن خوردند، چنانچه فرمايد:
جلد 6 - صفحه 98