تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ (67)
بعد از آن کيفيت هلاک را فرمايد:
وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ: و فرا گرفت آنانکه ستم نمودند بر خود به کفر، فريادى عظيم. مراد صيحه جبرئيل است که به يک صدا تمام آنها را هلاک و احدى از ايشان باقى نماند. فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ: پس گشتند در خانه‌هاى خود مردگان به زمين افتادگان.
واقعه هلاکت: در زاد المسير نقل نموده که: در آن سه روز وعده، در خانه‌ها ساکن شده قبرها کندند و منتظر عذاب بودند. چون روز چهارم آفتاب طالع و عذاب نيامد، از منازل بيرون آمده يکديگر را مى‌خواندند که ناگاه جبرئيل به صورت اصلى ظاهر، پاها بر زمين و سر بر آسمان، پرهاى خود را نشر کرده از مشرق تا مغرب، پاها زرد و بالها سبز و دندانها سفيد و براق، پيشانى با جلاء و نورانى و رخسار برافروخته، موى سر سرخ به رنگ مرجان، ظاهر و افق را پوشيد، در آن حال به خانه‌ها وارد که به يک مرتبه صيحه زد که (موتوا عليکم لعنة اللّه) از شدت هيبت صدا پرده‌هاى گوشها دريده و دلها شکافته و جگرها پاره پاره شد، به يک چشم به هم زدن همگى مردند و زلزله در خانه‌هايشان واقع، سقفها به
جلد 6 - صفحه 100
روى آنها خراب، و آثارى از آنها باقى نماند. «1»