تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِکَتْ فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ (71)
وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ: و زن ابراهيم عليه السّلام ساره دختر هارون ايستاده بود در پس پرده و سخن ملائکه استماع مى‌نمود، يا براى خدمت مهمانان ايستاده.
فَضَحِکَتْ: پس خنديد به سبب تعجب آنکه او را در پيرى بشارت به اولاد دادند، يا به خوشحالى وقتى که دانست آنها قصد مکروهى ندارند، يا به جهت ترس ابراهيم از سه نفر با دارا بودن عزت و خدم و حشم بسيار، يا به تعجب آنکه ملائکه به صورت بشر در آمدند، يا براى زوال خوف ابراهيم، يا براى هلاک اهل فساد. عکرمه گفته: «ضحکت» به معنى «حاضت» در آن حال ساره را حيض آمد کقول عرب (ضحکت الارنب، اى: حاضت). «2» فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ: پس بشارت داديم ما ساره را به زبان ملائکه به وجود فرزندى اسحق نام. وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ: و از عقب اسحق فرزند ديگر يعقوب عليهما السّلام. تخصيص بشارت به ساره جهت آن بود که بهجت و سرور زنان به فرزند بيشتر است. و ديگر آنکه ابراهيم عليه السّلام از هاجر پسرى داشت اسمعيل، و لکن ساره را هيچ اولادى نبود، پس چون مژده فرزند شنيد؛