تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ (70)
فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ: پس چون ديد ابراهيم که دستهاى مهمانان مطلقا نمى‌رسد به طعام، يعنى دست به طرف آن نياوردند به جهت تناول.
نَکِرَهُمْ: آن را از ايشان ناپسند آمد، يا آن را منکر شمرد. وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً:
و در دل يافت از ايشان ترسى. چه در آن زمان مرسوم بود هر که قصد کسى داشت، از طعام او نمى‌خورد. و حضرت چون ديد تناول ننمودند، متوهم شد که شايد قصد اذيتى دارند. ملائکه دريافتند که ابراهيم انديشناک است. قالُوا لا تَخَفْ: گفتند اى ابراهيم مترس. إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ: بدرستى که ما ملائکه فرستاده شديم به سوى قوم لوط تا ايشان را عذاب کنيم، و اينکه دست به طعام دراز نکنيم بجهت آنست که از طعام مستغنى و از شأن ما تناول نباشد.
علامه مجلسى رحمه الله به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده: چون رسولان ملائکه از جانب خدا به سوى حضرت ابراهيم عليه السلام آمدند براى قوم لوط، و از براى ايشان گوساله بريان آورد فرمود: بخوريد. گفتند:
نخوريم تا خبر دهى قيمتش چيست. حضرت گفت: بخوريد، بگوئيد (بسم اللّه) و چون فارغ شديد بگوئيد (الحمد للّه) پس جبرئيل رو کرد به رفيقانش و ايشان چهار نفر بودند و جبرئيل رئيس آنان بود، گفت: سزاوار است که خدا او را
جلد 6 - صفحه 103
خليل خود گرداند. «1»