تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِيمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ (74)
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِيمَ الرَّوْعُ: پس آن هنگام که رفت و زايل شد از حضرت ابراهيم عليه السّلام ترس و فزعى که داشت و ايمن گشت از اذيت.
وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى: و آمد او را بشارت ولد. يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ: قرار داد مجادله و مباحثه با ملائکه ما را در شأن قوم لوط به جهت استکشاف و استعلام کيفيت هلاک ايشان و يا به جهت تعجب آنکه چگونه اهل ديه بتمامه معذب شوند و حال آنکه در ميانشان مؤمنان باشند. يا استخبار از آنکه محققا عذاب بر آنها نازل گردد، يا به رحمت مبدل شود و لوط و مؤمنان با آنها هستند به چه وجه خلاص شوند و ملائکه هم با او گفتگو مى‌نمودند بر وجه تبيين و توضيح حال و مآل ايشان. مجادله عبارت است از ايراد و سؤال و جواب و تردد در گفتار براى حرص بر يقين مطلب، و اين مجادله، حق و ممدوح است.
در تفاسير نقل شده که خليل الرحمن ملائکه را پرسيد که: شما هلاک مى‌کنيد اهل قريه‌اى را که در آن صد نفر مؤمن باشد؟ گفتند: نه، فرمود: اگر نود نفر باشند؟ گفتند: نه، همچنين ده ده کم مى‌کرد تا به ده رسيد و بعد به پنج، پس يکى از آن ملائکه گفت: در هر ده که يک نفر مؤمن باشد، ما را به هلاک فرمان نيست. ابراهيم عليه السّلام فرمود: لوط و دختران او در آن شهر هستند، گفتند: ما لوط و اهل او را بيرون خواهيم آورد از ميان ايشان. «1»