حضرت لوط عليه السلام در اين آيه مى‌فرمايد: اگر من ياران مؤمنى مى‌داشتم، هرآينه با شما فرومايگان به مبارزه برخاسته و از مهمانانم دفاع مى‌کردم ويا لااقل آنها را به نقطه‌ى امنى مى‌بردم و پناه مى‌دادم.
رسول اکرم صلى الله عليه و آله در هنگام تلاوت اين آيه فرمودند: «رحمةاللَّه على لوط، لقد کان ياوى الى رکن شديد» «1» به نظر مى‌آيد که مراد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آن است که او از دنيا رفت و به خدا پيوست و از شرّ قوم خود راحت شد.
همجنس‌بازى، از گناهان بزرگ و داراى حدّ شرعىِ اعدام و تازيانه است که با شهادت افراد عادل يا اقرار مرتکبان، قابل اجراست.
«1». تفسير فى‌ظلال‌القرآن.
جلد 4 - صفحه 100
زشتى گناه لواط در قرآن و حديث
قرآن مجيد در آيات مختلفى که داستان حضرت لوط عليه السلام و قوم او را بيان مى‌فرمايد، براى عمل زشت و منفور اين قوم منحرف، تعابير گوناگونى آورده است که از بزرگى گناه و شدّت حرمت آن حکايت مى‌کند:
1- فحشا. «أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ» «1»
2- اسراف. «بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ» «2»
3- جرم. «کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ» «3»
4- ظلم. «وَ ما هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ» «4»
5- خباثت. «کانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ» «5»
6- جهالت. «بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ» «6»
7- فسق. «إِنَّهُمْ کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ» «7»
در روايات نيز تهديدات شديدى در اين زمينه به چشم مى‌خورد، از جمله اينکه هرگاه با نوجوانى لواط شود، عرش الهى به لرزه درمى‌آيد و در قيامت خداوند با آنان سخن نمى‌گويد. «8» امام صادق عليه السلام فرمود: اگر بنا شود که کسى را دوبار سنگسار کنند، آن شخص، فرد اهل لواط است. «9» رسول اکرم صلى الله عليه و آله نيز فرمودند: کسى که بر لواط با ديگران اصرار داشته باشد، از دنيا نمى‌رود مگر آنکه مردم را به لواط با خودش دعوت خواهد کرد. «10» در عمل لواط، فاعل و مفعول، هر دو اعدام مى‌شوند، و دليل حرمت آن در روايات، فساد و قطع نسل معرّفى شده است. «11»
در روايات متعدّد، از زنانى که خود را شبيه مردان ومردانى که خود را همانند زنان مى‌کنند وزمينه عمل زشت لواط را فراهم مى‌سازند، به شدّت نکوهش شده است.
«1». اعراف، 79.
«2». اعراف، 80.
«3». اعراف، 83.
«4». هود، 82.
«5». انبياء، 74.
«6». نمل، 54.
«7». انبياء، 74.
«8». بحار، ج 76، ص 63.
«9». بحار، ج 76، ص 67.
«10». بحار، ج 76، ص 67.
«11». نهج‌البلاغه، حکمت 252.
جلد 4 - صفحه 101