تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا يا شُعَيْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ (87)
بعد از آن بر سبيل استهزاء و تهکم:
قالُوا يا شُعَيْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ: گفتند اى شعيب آيا نمازهائى که گزارى فرمان دهد تو را، أَنْ نَتْرُکَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا: به تکليف اينکه ما واگذاريم و ترک کنيم آنچه پرستيده‌اند پدران ما از بتان. چون شعيب عليه السّلام بسيار نماز بجا مى‌آورد و مى‌فرمود: نماز مانع از شرّ و ناهى از فحشاء و منکر است، لذا قوم گفتند: نمازى که گمان مى‌کنى امر به خير و نهى از شر نمايد تو را، فرمان داده به تکليف اينکه ترک کنيم کيش بت‌پرستى پدران خود را؛ يا صلاة کنايه از دين باشد، يعنى دين تو ما را چنين تکليفى نمايد. أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا: يا دست بداريم از آنچه بجا آوريم در مالهاى خود آنچه خواهيم از نقصان کيل و وزن، يا بازگرفتن قيمت، يا قطع اطراف دراهم و دنانير. بعد بعنوان سرزنش گفتند: إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ: بدرستيکه تو هر آينه بردبارى در امور و با رشد و صلاح هستى. به اين کلام، اراده ضدّ آن نمودند، يعنى تو سفيه و غاوى هستى، يا آنکه چون تو حليم و رشيد هستى نزد مردم، پس اين نوع سخنان از تو بديع و بعيد است.
جلد 6 - صفحه 123