اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا يا شُعَيب‌ُ ما نَفقَه‌ُ کَثِيراً مِمّا تَقُول‌ُ وَ إِنّا لَنَراک‌َ فِينا ضَعِيفاً وَ لَو لا رَهطُک‌َ لَرَجَمناک‌َ وَ ما أَنت‌َ عَلَينا بِعَزِيزٍ (91)
گفتند قوم بشعيب که ما بسياري از اينکه حرفهاي تو را نمي‌فهميم چه مي‌گويي و ما هر آينه تو را بچشم حقارت در خود مي‌بينيم فقط عشيره تو اشخاص محترم معزز هستند اگر براي خاطر آنها نبود تو را سنگسار ميکرديم ولي خودت بر ما شرافتي و عزّتي نداري.
قالُوا يا شُعَيب‌ُ پس از اينکه مواعظ و نصايح با زبان محبت آميز و بيان لطف الهي در جواب او گفتند ما نَفقَه‌ُ کَثِيراً مِمّا تَقُول‌ُ يعني کلمات تو کلمات بيهوده گويي است قابل فهم و درک نيست که ما دست از خدايان خود برداريم و در اموال خود آنچه ميخواهيم تصرّف نکنيم و بيائيم اطاعت تو را بکنيم با اينکه وَ إِنّا لَنَراک‌َ فِينا ضَعِيفاً وقعي و احترامي و عزّتي نزد ما نداري يک آدم ضعيف بي‌اسم بي‌عنواني بيش نيستي، و آنچه مفسرين در معناي ضعيف گفتند که العياذ شعيب کور بوده يا آفت داشته غلط است زيرا در شرائط نبوت گفته‌ايم که انبياء اموري که باعث نفرت مردم باشد نبايد دارا باشند چنانچه نسبتهايي که بحضرت ايّوب ميدهند کذب محض است.
وَ لَو لا رَهطُک‌َ رهط طائفه و قبيله و عشيره را گويند لَرَجَمناک‌َ براي احترام آنها تو را رها کرديم و الّا تو را سنگ سار ميکرديم که ديگر اينکه گونه صحبتها را نکني و مزاحم کارهاي ما نباشي.
وَ ما أَنت‌َ عَلَينا بِعَزِيزٍ اهميتي نزد ما نداري که ما مراعات شخصيت تو را بکنيم هيچگونه عزّتي نزد ما نداري فقط قبيله تو اعتباري دارند ما بآنها عزّت ميگذاريم.
112