تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ (98)
يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ: پيش روى خود کند قوم خود را و ايشان تابع
«1» تفسير مجمع البيان ج 5 ص 190.
جلد 6 - صفحه 134
او باشند روز قيامت، فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ: پس در آورد ايشان را به آتش جهنم.
نکته: ايراد به لفظ ماضى با آنکه قيامت هنوز نيامده به جهت آن است که احوال قيامت لا محاله بودنى است بر وجهى که هيچ شک و شبهه در آن نخواهد بود در مرتبه تحقيق وقوع مانند ماضى است، لذا به لفظ ماضى تعبير فرمود و در اصطلاح معانى بيان مستقبل محقق الوقوع نيز به ماضى استعمال شود.
وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ: و بد آبگاهى است آتش که وارد آن شوند به حالت تشنگى، يا بد جايگاهى است محل ورود که جهنم باشد، يا بد کسانى هستند که به جهنم وارد شوند.
تنبيه: «ورد» در اصل ابشارى است براى تبريد جگر و تسکين عطش، و آتش بر ضد آن باشد. بنابراين اصطلاح «ورد» بر آن يا براى مقابله و مطابقه آنچه اهل بهشت بر آن وارد شوند از نهرها و چشمه‌ها، و ايضا در حکم دليل است بر فرمايش «وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ» چه هرکه را عاقبت او اين باشد، هر آينه در امر او رشد و صلاح نباشد. و اشعار به آنکه مراد به رشد چيزى است که مأمون و عاقبت نيک دارد.