1- براى دريافت علم، بايد در مقابل استاد، ادب و تواضع داشت. هَلْ أَتَّبِعُکَ ...
2- تواضع نسبت به عالمان واساتيد، از اخلاق انبياست. هَلْ أَتَّبِعُکَ ...
3- کسى که عاشق علم و آموختن است، تلاش وحرکت مىکند. «هَلْ أَتَّبِعُکَ»
4- مسافرت با عالم و تحمّل سختىها در راه کسب علم و دانش و رسيدن به رشد و کمال ارزش دارد. «هَلْ أَتَّبِعُکَ»
5- طالب علم بايد هدف داشته باشد و شخصيّت زده نباشد. «عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ»
6- کارهاى الهى گرچه گاهى با معجزه پيش مىرود، ولى قانون اصلى، پيمودن
«1». تفاسير الميزان، نمونه و درّالمنثور.
جلد 5 - صفحه 201
مسير طبيعى است. موسى بايد شاگردى کند تا حکمت بياموزد. «أَنْ تُعَلِّمَنِ»
7- پيامبران اولواالعزم نيز از فراگيرى دانش دريغ نداشتند. «عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ»
8- حضرت خضر، پيامبر و داراى علم لدنّى از سوى خدا بود. «عُلِّمْتَ»
9- پيمودن راه تکامل ورسيدن به معارف ويژهى الهى، به معلّم و راهنما نياز دارد.
«تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ»
10- علم انبيا، محدود و قابل افزايش است. تُعَلِّمَنِ مِمَّا ... (اعلم افراد زمان نيز محدوديّت علمى دارند.)
11- مراتب انبيا در بهرهمندى از علم و کمال متفاوت است. تُعَلِّمَنِ مِمَّا ...
12- برخوردارى از تمام مراتب علم و کمال، شرط نبوّت نيست. «تُعَلِّمَنِ»
13- آگاهى به معارف وعلوم الهى، تضمين کننده رشد و کمال انسان است.
«تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً»
14- علم به تنهايى هدف نيست، بلکه بايد مايهى رشد باشد وانسان را به عمل صالح بکشاند و فروتنى آورد، نه غرور و مجادله. «1» «رُشْداً»