تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَصْحابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَ أَحْسَنُ مَقِيلاً «24»
أَصْحابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ: مجاوران بهشت در آن روز يعنى قيامت، خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا: بهترند از حيث مکان، يعنى مکانى که در آن قرار گيرند در اکثر اوقات به جهت مجالست و مصاحبت متصف به صفت خيريت باشد. يا مساکن ايشان در آخرت بهتر از منازل کافران است که در دنيا داشتند، هر چند رفيع و منيع بوده. معنى اول اليق و اولى باشد به مقام. وَ أَحْسَنُ مَقِيلًا: و نيکوتر است از حيث محل استراحت، يعنى جائى که به آنجا آيند براى استراحت به ازواج و تمتع آنان. نزد بعضى مراد از خير و احسن در آيه، خيريت و احسنيت مکان است ذاتا که افعل وصفى باشد، نه آنکه به معنى تفضيل باشد نسبت به غير، زيرا مکان مشرکان خيريت در آن نيست بلکه شرّ محض باشد.