تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ اللَّيْلَ لِباساً وَ النَّوْمَ سُباتاً وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً (47) وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ اللَّيْلَ لِباساً: و پروردگار شما آن ذاتى است که گردانيد براى شما شب را پوششى تا در آن آرام گيريد. نکته: تشبيه تاريکى شب به لباس درستر است، زيرا لباس ساتر بدن است، چنانکه تاريکى شب ساتر اشياء است. وَ النَّوْمَ سُباتاً: و خواب را راحتى براى ابدان تا آسايش يابند به قطع مشاغل. وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً: و قرار داد روز را انتشار و پراکنده شدن در آن براى طلب معيشت، يا مقرر فرمود روز را برانگيختن، يعنى شما را در روز از خواب غفلت برانگيخت مانند برانگيختن مردگان. پس اين اشاره است به آنکه خواب و بيدارى، نمونه مردن و زنده شدن است، زيرا خواب مشابه مرگ است در قطع حيات، و بيدارى بعد از خواب مماثل بعث است. و «النّوم اخ الموت» نيز اشاره به آنست. و نيز از جمله فرمايشات نبوى صلّى اللّه عليه و آله است فرمود: قسم به خدائى که مرا مبعوث ساخته، هر آينه مى‌ميريد چنانکه مى‌خوابيد، و برانگيخته مى‌شويد چنانکه بيدار مى‌شويد، و نيست بعد از مرگ جائى سواى بهشت يا جهنم. «1» تنبيه: آيه شريفه با وجود دلالت آن بر قدرت آفريدگار، اظهار نعم اوست بر خلقان، زيرا شب و روز و خواب و بيدارى، متضمن بسيارى از فوائد دينى و دنيائى و آخرتى است.