تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً (48)
«1». بحار الانوار، (چ جديد) ج 7، ص 47، باب اثبات الحشر، روايت 31.
جلد 9 - صفحه 350
وَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ: و پروردگار شما آن ذاتى است فرستاد بادها را، بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ: در حالتى که بشارت دهنده‌اند به باران پيش از نزول رحمت او که باران است، زيرا وزيدن بادها غالبا دال است بر وقوع باران در اوان آن. وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ: و نازل فرموديم از ابر يا از آسمان، ماءً طَهُوراً:
آبى پاک کننده که برطرف کننده حدث و خبث است، يعنى مى‌توان به آن وضو و غسل نمود و هم ازاله نجاست کرد.
وجه استدلال بر توحيد خالق عالم- اما بادها:
اولا- اگر طبع هوا اقتضاى حرکت مى‌کند، بايد هرگز ساکن نشود؛ و اگر ساکن باشد، بايد هرگز متحرک نشود؛ و ما مى‌بينيم گاهى متحرک و گاهى ساکن است، پس حرکت و سکون به طبع او نباشد، بلکه به تدبير صانع مختار حکيم مى‌باشد.
ثانيا- بعضى بادها موجب نزول رحمتند، چنانکه اين آيه فرمايد؛ و بعضى سبب نزول عذاب، چنانکه فرمايد: «إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ» ظهور و آثار مختلفه دال است بر مؤثر و وجود مدبر که ذات سبحانى است.
ثالثا- هوا جسمى است لطيف به حدى که به هيچ حسى آن را ادراک نتوان نمود، و هرگاه به جنبش آيد چنان شود که درختان را در هم شکند و کوهها را برکند؛ پس چنين قوت و شدت در اين جسم لطيف، نيست مگر به ايجاد فاعل مختار حکيم.