تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً وَ نُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنا أَنْعاماً وَ أَناسِيَّ کَثِيراً (49)
جلد 9 - صفحه 351
اما باران باعث زندگى است چنانکه مى‌فرمايد:
لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً: تا زنده فرمائيم به سبب باران شهر مرده را، يعنى موضعى را که در آن خشکسالى بوده، يا مکانى که در زمستان خشک و افسرده گشته به نباتات و ميوه جات که از آن آب حاصل شود زنده فرمائيم. وَ نُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنا: و سيراب گردانيم آن آبرا از آنچه آفريده‌ايم، أَنْعاماً وَ أَناسِيَّ کَثِيراً:
چهار پايان و مردمان بسيار را، يعنى صحرانشينان را، زيرا اهل شهر و ده را نهرها و چشمه‌ها باشد، اگرچه منبع تمام آنها نزول باران است که اگر باران منقطع شود هر آينه نهرها و چشمه‌ها هم خشک گردد.
ابو الفتوح رازى روايت کرده از ابن مسعود که حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هيچ سالى نباشد که باران آن کمتر باشد يا زيادتر، خداى تعالى روزيها بخشيده است آنچه هر سال کفاف باشد به آسمان دنيا فرستد به کيلى معلوم و وزنى معلوم، و لکن چون گروهى معصيت کنند خداى تعالى باران از ايشان بازگرداند به درياها و بيابانها فرستد. «1»