تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَوْ شِئْنا لَبَعَثْنا فِي کُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيراً (51)
وَ لَوْ شِئْنا لَبَعَثْنا: و اگر مىخواستيم هر آينه مىانگيختيم، فِي کُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيراً: در هر شهرى پيغمبرى ترساننده مانند تقسيم باران در ميان بلاد ايشان تا زحمات نبوت تو کم شود، لکن به جهت تعظيم شأن و علو مقام و تفضيل تو بر تمام انبياء، نبوت را به تو ختم و تو را بر کافّه مردمان مبعوث ساختيم تا روز قيامت؛ پس مقابل ساز اين نعمت را به ثبات و اجتهاد در دعوت و اظهار حق نمودن.