اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما أَرسَلناک‌َ إِلاّ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً (56)
و ما نفرستاديم تو را مگر اينکه بشارت دهي بندگان را به بهشت و انذار کني و بترساني از جهنم.
اصلا خلقت انسان بلکه جن و انس براي عالم آخرت بوده نه براي چهار روز دنيا چنانچه از امير المؤمنين عليه السلام است فرمود
(خلقتم للبقاء لا للفناء)
و آمدن در دنيا مقدمه آخرت است نظر به اينکه نائل شدن به نعم اخروي مشروط به قابليت است و گرفتاري به عذاب‌هاي آخرت منوط به استحقاق است و بايد در اينکه دنيا اموري که به نفع آن عالم است تحصيل کرد و اموري که مورث استحقاق عذاب است اجتناب کرد و چون اينکه امور را بشر اطلاعي ندارد لذا لازم شد بر خداوند متعال که بندگان را آگاه کند به آن امور و اينکه منوط است به ارسال رسل و انزال کتب و بيان احکام و اينکه امور سه قسمت است يک قسمت راجع به امور قلبيه است و يک قسمت راجع به امور نفسانيه است و يک قسمت راجع بامور جوارحيه است لذا انبياء و رسل و اوصياء آنها و علماء عظام در هر عصر و زمان بايد باشند تا بندگان را آگاه کنند مبشر باشند به آن اموري که باعث سعادت و رستگاري و قابليت بهشت و فيوضات الهي است خبر دهند و اموري که باعث شقاوت و بدبختي و هلاکت و عذاب الهيست انذار کنند لذا ميفرمايد:
جلد 13 - صفحه 642
(وَ ما أَرسَلناک‌َ إِلّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً) و پيغمبر هم در خطبة الوداع فرمود:
(ما من شي‌ء يقربکم الي الجنة و يبعدکم عن النار الا و قد امرتکم به و ما من شي‌ء يبعدکم عن الجنة و يقربکم الي النار الا و قد نهيتکم عنه)
و براي تماميت حجت بر جميع امت تا قيامت فرمود:
(اني تارک فيکم الثقلين کتاب اللّه و عترتي لن يفترقا حتي يردا علي الحوض ما ان تمسکم بهما لن تضلوا ابدا)
و علمايي مقرر فرمود که حافظ آنها باشند و راه عذري براي احدي باقي نباشد و حجت تمام شود.