تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلاً (57)
قُلْ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ: بگو اى پيغمبر به ناگروندگان، که نمى‌خواهم بر تبليغ رسالت هيچ مزدى را، إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا: مگر کردار آن کسى را که خواهد اينکه فرا گيرد بسوى رضا و قرب پروردگار خود راهى، يعنى مزد و اجر من طاعت و ايمان مؤمنان است، زيرا مرا بر آن اجرى نزد خدا مقرر است؛ و به صحت پيوسته که هر پيغمبرى را اجر تمام زهاد و عباد و صلحاى امت او، بر او خواهد بود.
تنبيه: در انوار گفته که: تصوير ايمان و طاعت به صورت اجر، از حيثيت آنست که مقصود باشد فعل آن، زيرا آن علت غائيه دعوات است؛ و استثناى آن از اجر به جهت قلع شبهه طمع است و اظهار غايت شفقت، چه ايقاع نفس را براى ثواب و تخلص از عقاب اجر وافى کافى است، و اشعار بر آنکه ثواب طاعت آنها نيز براى او خواهد بود؛ زيرا صدور طاعت از ايشان به ارشاد و دلالت او باشد؛ و الدال على الخير کفاعله. «1»