درباره آفرينش جهان در شش روز، در قرآن شش مرتبه سخن به ميان آمده است. مراد از شش روز، يا شش دوره ومرحله و يا مدّتى برابر شش روز طبيعى مىباشد. مولوى مىگويد:
با تأنّى گشت از عالم جدا
تا به شش روز اين زمين و چرخها
ورنه قادر بود کز کن فيکون
صد زمين و چرخ آوردى برون
اين تأنّى از پى تعظيم توست
صبر کن در کار دير آى و درست
کلمهى «عرش» در فرهنگ اسلام، مرکز فرماندهى و تدبير آفرينش است و مراد از «اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ» همان تسلّط و تدبير الهى است، به دليل آيهى 3 سوره يونس که مىفرمايد: «ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ»
جلد 6 - صفحه 275
رحمت الهى بر همه چيز گسترده است:
1- نظام تکوين وآفرينش جهان، بر اساس رحمت است. خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ ... الرَّحْمنُ
2- نظام آفرينش انسان، بر اساس رحمت است. «إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّکَ وَ لِذلِکَ خَلَقَهُمْ» «1»
3- نظام تشريع و قانونگذارى، بر اساس رحمت است. «الرَّحْمنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ» «2»
4- نظام قيامت و حسابرسى، بر اساس رحمت است. «کَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّکُمْ» «3»