تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّکَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَکِيمٍ عَلِيمٍ «6»
وَ إِنَّکَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ: و بدرستى که تو اى پيغمبر هر آينه تلقى کرده مى‌شوى قرآن را، يعنى فرا مى‌گيرى آن را به اين وجه که جبرئيل القا مى‌نمايد و مى‌آورد براى تو و آن را اخذ مى‌کنى، مِنْ لَدُنْ حَکِيمٍ عَلِيمٍ: از نزد خدائى که حکيم است در افعال و اقوال، يعنى تمام کارها و اوامر او بر وفق مصلحت باشد، دانا باشد به جميع نهان و آشکارا و هر معلومى را دانا خواهد بود.
تنبيه: آيه شريفه دال است بر آنکه قرآن مجيد از جانب خداوند حکيم بر پيغمبر نازل گرديده و البته چنين کتابى در نهايت، محکم و متقن و فرامين آن مستحکم مى‌باشد. بنابر اين انکار قرآن شريف يا اعتقاد به اينکه پيغمبر آن را از پيش خود آورده کفر خواهد بود.
چون خداوند سبحان حکيم و عليم است، بر وفق حکمت و مصلحت قسمتى از گزارشات امم سابقه را براى عبرت و تنبه امت حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله در قرآن مجيد بيان فرموده؛ از جمله شمه‌اى از واقعه حضرت موسى عليه السّلام را ذکر فرمايد: