تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِذْ قالَ مُوسى‌ لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ ناراً سَآتِيکُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ آتِيکُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ «7» إِذْ قالَ مُوسى‌ لِأَهْلِهِ‌: ياد کن زمانى را که گفت موسى مر کسان خود را که با او بودند در وقت توجّه از مدين به مصر راه گم کردند و زوجه‌اش درد مخاض‌ «1» «1» دردى که هنگام ولادت کودک، عارض مى‌شود. جلد 10 - صفحه 13 گرفته و سرما دريافته و شب در نهايت ظلمت با رعد و صاعقه و بارندگى هر چند جهد مى‌کرد آتش از آتش زنه بيرون نمى‌آمد، پس در اين حالت گفت: إِنِّي آنَسْتُ ناراً: بدرستى که من ديدم آتشى را افروخته، يا احساس کردم آن را بر وجهى که انس مرا به آن حاصل شد، سَآتِيکُمْ مِنْها بِخَبَرٍ: زود باشد که بياورم از آن آتش خبرى، يعنى از کسى که بر سر آن آتش باشد حال راه و غير آن معلوم کنم. بنا به روايتى با موسى عليه السّلام غير از زن او کسى ديگر نبوده، بنابراين ذکر اهل بر طريق کنايه باشد، يعنى حق تعالى زوجه او را تکنيه فرموده به اهل و ورود خطاب را بر لفظ جمع، تابع اين ساخته. يا به جهت اقامه زوجه خود مقام جماعتى که به ايشان انس حاصل شود در امکنه موحشه. خلاصه، فرمود: به اهل خود اينجا مکث کنيد تا من خبرى از کسى که نزد آن آتش باشد بپرسم. أَوْ آتِيکُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ‌: يا بياورم شما را شعله آتش شعله کشنده و فرا گرفته شده، يعنى پاره‌اى از آن آتش اخذ نمايم، لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ‌: شايد که شما به آن گرم شويد، يعنى به اميد آنکه شما گرم شويد به آن و از رنج سرما خلاص شويد.