1- داستان موسى قابل ذکر و مايه‌ى تذکّر است ونبايد فراموش شود. إِذْ قالَ ...
2- گاهى در مسير کمک به همسر و خانواده، الطاف ويژه‌اى پيدا مى‌شود. آتِيکُمْ بِشِهابٍ ... نُودِيَ
3- مرد، مسئول اداره امور زندگى همسر است. «آتِيکُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ»
4- انبيا زندگى عادّى داشتند. «آتِيکُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ»
5- ما مأمور به ظاهريم، الطاف خفيّه کار خداست. «فَلَمَّا جاءَها نُودِيَ»
6- سخن خداوند با موسى، گرفتن پيام رسالت و نمايش معجزات و بعثت ساير انبيا در آن منطقه رمز برکت است. «بُورِکَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَها»
7- نداهاى الهى به پيامبران را وهم وخيال نپنداريم. (در کنار کلمه‌ى «نُودِيَ»، «سُبْحانَ اللَّهِ» آمده، يعنى خداوند منزّه است از اين که اين ندا وهم و خيال و وسوسه باشد). 8- بعثت انبيا از شئون ربوبيّت الهى است. «نُودِيَ- رَبِّ الْعالَمِينَ»
«1». اعراف، 12.
«2». غاشيه، 4.
«3». انبياء، 69.
«4». نمل، 7- 8.
«5». کهف، 96.
جلد 6 - صفحه 395
9- لازمه‌ى ربوبيّت، عزّت و حکمت است. رَبِّ الْعالَمِينَ ... الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ