1- نداى آسمانى بايد با نشانه‌اى همراه باشد تا اثر کند. نُودِيَ ... أَلْقِ عَصاکَ
2- ابزار معجزه، وسايل عادّى است. «عَصاکَ»
جلد 6 - صفحه 396
3- قبل از ارشاد ديگران، بايد از علم و تجربه و رشد کافى برخوردار بود. (موسى در اين جا معجزه را مى‌بيند تا در کاخ فرعون با قدرت سخن گويد). «رَآها»
4- انبيا تحت تربيت پروردگارند و خداوند آنها را امر و نهى مى‌کند. «لا تَخَفْ»
5- کسى که خدا را حاضر بداند و خود را در محضر او ببيند، از غير خدا نمى‌ترسد. «لا يَخافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ»
6- الخائن خائف. کسى که ظلم کند بايد بترسد، مگر آن که گناهش را جبران کند زيرا خداوند بخشنده است. لا يَخافُ ... إِلَّا مَنْ ظَلَمَ
7- تبديل گناه به خوبى، غير از محو گناه يا عفو گناه يا انجام خوبى بعد از بدى است؛ مثل آنکه وسايل گناه را در اختيار نيکوکاران قرار دهد. «بَدَّلَ حُسْناً»
8- بخشش خداوند، پس از عمل نيک انسان و جبران گناه است. بَدَّلَ حُسْناً ... فَإِنِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ