تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَجَدْتُها وَ قَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ «24»
«1» تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 397.
«2» تفسير منهج الصّادقين، (چ اسلاميه 1346 ش)، ج 7، ص 23.
«3» مدرک سابق.
«4» کشاف، ج 3، ص 140.
جلد 10 - صفحه 34
وَجَدْتُها وَ قَوْمَها: يافتم بلقيس و قوم او را که از روى جهالت و ضلالت، يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ: سجده مىکنند مر آفتاب را و مىپرستند آن را غير از خدا که جامع تمام صفات کماليه و منزه از کليه نقائص و سزاوار پرستش باشد. وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ: و زينت داده و بياراسته شيطان براى آنها کردارهاى آنها را از پرستش آفتاب و ساير اعمال قبيحه شنيعه. فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ: پس بازداشت شيطان ايشان را از راه راست به سوء اختيار خودشان نه به الزام. فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ: پس ايشان راه نمىيابند به طريق حق و عبادت حق، زيرا شيطان پرستش آفتاب را در نظر آنها آراسته و قلوب آنها را به لذت آن پيراسته، لذا از راه راست گمراه گشته و از هدايت به ايمان بازمانده. حاصل آنکه شيطان ايشان را از راه حق بازداشته و اعمال قبيحه را در چشم ايشان آراسته و زينت داده.