تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَلاَّ يَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْ‌ءَ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ يَعْلَمُ ما تُخْفُونَ وَ ما تُعْلِنُونَ «25»
أَلَّا يَسْجُدُوا لِلَّهِ: به جهت آنکه سجده نکنند خداى را، الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْ‌ءَ: آن ذاتى که به قدرت کامله خود بيرون مى‌آورد پوشيده را، فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: در آسمانها و زمينها. «خبأ» به معنى اظهار هر چيزى است که پنهان باشد، پس مراد آيه شريفه آنست که روشنائى کواکب را در آسمان نمايان سازد و قطرات باران را که در ميان ابرها پنهان است ظاهر مى‌سازد، و نباتات و رياحين و گلهاى رنگارنگ را از زمين بيرون مى‌آورد؛ پس آيه شريفه به معنى غيب السّموات و الارض نباشد چنانچه بعضى توهم نموده‌اند، بلکه به معنى اخراج پنهانى‌ها است. وَ يَعْلَمُ ما تُخْفُونَ: و مى‌داند آنچه پنهان دارند آفريدگان در
جلد 10 - صفحه 35
دلهاى خود، وَ ما تُعْلِنُونَ: و آنچه آشکار سازند بر زبان خود. کسائى و حفص از قراء سبعه هر دو فعل را به خطاب خوانده، يعنى مى‌داند آنچه پنهان مى‌داريد و آنچه آشکارا سازيد؛ و معلوم است اين مختص به واجب الوجود بالذات.