تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ «26» بعد از آن گفت: اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ: خداى به حق، نيست هيچ معبودى مستحق و سزاوار پرستش و ستايش مگر ذات او، رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ‌: پروردگار عرش عظيم است که محيط باشد به کرسى و کرسى احاطه دارد به همه آسمانها و زمينها، پس عظمت عرش بلقيس نسبت به اين عرش چه تواند بود؟ تبصره: اين سجده نهم است از سجده‌هاى مستحبه و آن را سجده خفى گويند، و محل سجده اختلاف است: بعضى بعد از قرائت و ما يعلنون دانند، و بعضى بعد از تلاوت‌ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ‌: و اول اصح مى‌باشد. اين منتهاى حکايت است از قول هدهد و محتمل است که کلام هدهد بقوله‌ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ‌ منتهى شده باشد و بعد آن فرمايش حق تعالى باشد به حضرت سليمان براى مذمت بر ترک سجده او سبحانه. تنبيه: مخفى بودن ملک و مکان بلقيس بر سليمان با آنکه مسافت در بين مسافت سه روز راه بوده که ميان صنعا و مآرب باشد، به جهت حکمت و مصلحتى بوده که حق تعالى مقتضى دانسته، مانند خفاى مکان يوسف بر يعقوب. و معرفت هدهد و اهتداى او به معرفت الهى و وجوب سجده سبحانى و انکار سجود اهل سبا مر آفتاب را، و اضافه آن به شيطان و تزئين او، تمام اينها به الهام حق تعالى بوده چنانکه ساير حيوانات را آنقدر صنايع لطيفه و معارف آموخته که عقلاء فطن مهتدى به آن نتوانند شد از جمله زنبور عسل است که در قرآن کريم تذکر به احوال آن فرموده‌ وَ أَوْحى‌ رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي ... جلد 10 - صفحه 36