1- نشانه‌ى دشمنى شيطان، وسوسه براى انجام فحشا و افترا به خداوند است.
«عَدُوٌّ مُبِينٌ إِنَّما يَأْمُرُکُمْ»
2- شيطان، هم دستور به گناه مى‌دهد، هم راه توجيه آنرا نشان مى‌دهد. فرمان به سوء و فحشا، همان دستور به گناه و فرمان افترا بستن به خدا، دستور به توجيه گناه است. «يَأْمُرُکُمْ ... وَ أَنْ تَقُولُوا»
3- اظهار نظر در باره احکام دين و فتوى دادن بدون علم، حرام است. «أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ»
4- حتّى در مقام ترديد و شک، نبايد چيزى را به خداوند نسبت داد، تا چه رسد به مواردى که بدانيم آن حرف و سخن از خدا نيست. بنابراين بايد در تفسير قرآن و بيان احکام دقّت کرد. «وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ»