تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّما يَأْمُرُکُمْ بِالسُّوءِ وَ الْفَحْشاءِ وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (169) إِنَّما يَأْمُرُکُمْ‌: بدرستى که اينست و جز اين نيست که امر مى‌نمايد شيطان به وسوسه، بِالسُّوءِ وَ الْفَحْشاءِ: به بدى و کار زشت. اين دو کلمه را وجوهى است: 1- سوء- هر چيزى است که در شرع حدى بر آن مقرر نيست. فحشاء- فعل يا قولى است که حد مقرر فرموده. 2- سوء، گناهان نهانى، فحشاء، معاصى آشکار است. 3- سوء- صغاير باشد فحشاء، کبائر. 4- سوء- ميل به دنيا. فحشاء- متابعت نفس و هوى است 5- سوء- زنا باشد فحشاء- ساير معاصى. وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ‌: و ديگر از وسوسه او: بگوئيد و افترا کنيد بر «1» المحجة البيضاء، جلد سوّم، صفحه 205. «2» بحار الانوار، جلد 103، صفحه 2، حديث اوّل. «3» بحار الانوار، جلد 103، صفحه 16 حديث 71. «4» مدرک پيشين، صفحه 10، حديث 45. «5» مدرک پيشين، صفحه 12، حديث 52. تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 313 خداى تعالى، ما لا تَعْلَمُونَ‌: آنچه را نمى‌دانيد و ادراک نمى‌کنيد که شايسته مقام ربوبى نيست مانند شريک قرار دادن و تحريم حلال و تحليل حرام و غير آن از مذاهب باطله و عقايد فاسده.