1- در کابينه‌ى سليمان، دانشمندترين چهره‌ها وجود داشتند. «عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ»
2- انسان مى‌تواند بر طبيعت وقوانين طبيعى حاکم شود. «أَنَا آتِيکَ»
3- قدرت انسان مى‌تواند از جنّ بيشتر باشد. عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِ- الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ ...
4- در مواردى بايد قدرت خود را اظهار کرد. «أَنَا آتِيکَ»
5- علم منشأ قدرت است. با قدرت علمى مى‌توان به جاى شنيدن صدا و ديدن تصوير، خود اشيا و موجودات را جا به جا کرد. (در انسان، استعدادها، توانايى‌ها و اسرارى است که تاکنون کشف نشده است). «أَنَا آتِيکَ»
توانا بود هر که دانا بود
ز دانش دل پير بُرنا بود
6- در واگذارى مأموريّت‌ها، مسارعه (سرعت عمل) يک امتياز است. همان‌گونه که در فروش، مزايده ودر خريد، مناقصه، عامل رقابت و ارزش است. «أَنَا آتِيکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْکَ طَرْفُکَ»
7- مدّعيان علم وقدرت، بايد عملًا حرف خود را اثبات کنند. «فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا»
8- اولياى خدا نعمت را از او مى‌دانند. «هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي»
9- نعمت‌هاى الهى را حقّ خود ندانيم. «فَضْلِ رَبِّي»
10- به علم و قدرت خود مغرور نشويم. «هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي»
11- نعمت‌هاى الهى را به زبان آوريم. «هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي»
12- دادن يا گرفتن نعمت‌ها براى رشد دادن ماست. «رَبِّي»
13- نعمت‌هاى الهى وسيله‌ى بندگى و آزمايشند، نه کاميابى و لذّت‌جويى.
«لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْکُرُ»
14- انبيا نيز آزمايش مى‌شوند. «لِيَبْلُوَنِي»
15- انسان، مختار است، نه مجبور. مَنْ شَکَرَ ... وَ مَنْ کَفَرَ
16- انسان در گرو عمل خويش است. «وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما يَشْکُرُ لِنَفْسِهِ»
17- خداوند به شکر ما نياز ندارد. مَنْ شَکَرَ ... وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ کَرِيمٌ
جلد 6 - صفحه 426
نعمت‌هاى الهى برخاسته از فضل و لطف بى‌پايان اوست وحتى اگر ما ناسپاسى کنيم، او به مقتضاى ربوبيّت خود به ما لطف مى‌کند.
شکر نعمت، نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بيرون کند
18- در شيوه‌ى دعوت، تملّق ممنوع است. «وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ»
19- دارايى و سخاوت در کنار هم، ارزش است. «غَنِيٌّ کَرِيمٌ»
20- اولياى خدا بر اموال مردم ولايت دارند. «نَکِّرُوا لَها»
21- گاهى براى آزمايش هوش، تغيير وتحوّل جايز است. نَکِّرُوا لَها ... نَنْظُرْ أَ تَهْتَدِي