1- در برخوردهاى ابتدايى، حرف آخر را اوّل نزنيد. «أَ هکَذا- کَأَنَّهُ هُوَ» (نفرمود:
«هذا عرشک» و او هم نگفت: «انّه هو».)
2- مکتبى ارزش دارد که بر اساس علم باشد. «وَ أُوتِينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِها وَ کُنَّا مُسْلِمِينَ»
3- محيط، جامعه وعقائد خرافى، مانع از ايمان واقعى است. «وَ صَدَّها ما کانَتْ»
4- سوء سابقه، دليل داشتن آيندهى بد نيست. «إِنَّها کانَتْ مِنْ قَوْمٍ کافِرِينَ»