تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا جاءَتْ قِيلَ أَ هکَذا عَرْشُکِ قالَتْ کَأَنَّهُ هُوَ وَ أُوتِينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِها وَ کُنَّا مُسْلِمِينَ (42)
فَلَمَّا جاءَتْ: پس آن هنگام که آمد بلقيس نزد سليمان عليه السّلام، تخت او نزد سليمان بود. قِيلَ أَ هکَذا عَرْشُکِ: گفته شد او را آيا اين چنين است تخت تو، يعنى به جهت زيادتى در امتحان عقل بر سبيل تشبيه به او گفتند که عرش تو مانند اينست؟
قالَتْ کَأَنَّهُ هُوَ: گفت بلقيس گوئيا اين آن تخت است. به قطع و جزم نگفت اين همان است، به جهت آنکه احتمال داد که تختى باشد مثل تخت او نه عين آن؛ و ظهور اين قسمت از کمال عقل او بود. بعد از آن گفت: وَ أُوتِينَا الْعِلْمَ: و داده‌اند ما را دانش و کمال قدرت الهى و وحدانيت سبحانى و صحت نبوت
جلد 10 - صفحه 51
سليمانى، مِنْ قَبْلِها: پيش از اين حالت يا قبل از اين معجزه به آيات متقدمه از قضيه هدهد و هديه و انقياد حيوانات بى‌شعور. وَ کُنَّا مُسْلِمِينَ: و هستيم ما اسلام آورندگان و تسليم شدگان حکم سليمان. نزد بعضى اين کلام سليمان است و قوم او، که عطف کرده‌اند بر جواب بلقيس، يعنى داده‌اند ما را علم به خدا و قدرت او و صحت آنچه آمده است از جانب او قبل از آمدن بلقيس و ما منقاد حکم اوئيم و ثابت بر دين، و بنابر اين غرض آنها در اين قول تحدث است به آنچه حق تعالى بر ايشان انعام فرموده از نعم متقدمه به جهت اداى شکرگزارى آن. اظهر آنست که از تتمه کلام بلقيس است که متفطّن به آن شده.