تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ صَدَّها ما کانَتْ تَعْبُدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنَّها کانَتْ مِنْ قَوْمٍ کافِرِينَ (43)
وَ صَدَّها: و بازداشت خداى تعالى بلقيس را به توفيق الهى به ايمان، و يا ايمان او را بازداشت، ما کانَتْ تَعْبُدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ: از آن چيزى که بودند که مى‌پرستيدند قوم او غير از خدا که آفتاب باشد؛ يا خداى تعالى او را از پرستيدن آفتاب بازداشت به نشان دادن آيات بينات و معجزات قاهرت و اعطاء جوهره نفيس عقل که به تأمل، دريافت حق و حقانيت را و به طوع و رغبت بدون اکراه، مسلمان و مطيع و فرمانبردار حضرت سليمان عليه السّلام گرديد. بعد از آن بر سبيل استيناف فرمود: إِنَّها کانَتْ مِنْ قَوْمٍ کافِرِينَ: بدرستى که بلقيس بود پيش از اسلام آوردن از گروه ناگرويدگان و از جمله آفتاب پرستان، يعنى به غير از آفتاب پرستى مذهبى ديگر نمى‌شناخت.
على بن ابراهيم قمى «1» روايت نموده که پيش از آمدن بلقيس، سليمان عليه السّلام امر کرده بود جنيان را که خانه‌اى از شيشه ساخته و بر روى آب گذاشته بودند. پس بلقيس آمد، به او گفتند که داخل شو عرصه قصر را. او گمان
«1» تفسير على بن ابراهيم قمى، ج 2، ص 128.
جلد 10 - صفحه 52
کرد که آب است، جامه خود را از ساقها بالا کرد، پس ظاهر شد که موى بسيار بر پاى او بود. سليمان فرمود: اين عرصه‌اى است که از شيشه ساخته و آب نيست.