تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ نَکِّرُوا لَها عَرْشَها نَنْظُرْ أَ تَهْتَدِي أَمْ تَکُونُ مِنَ الَّذِينَ لا يَهْتَدُونَ (41) حضرت سليمان عليه السّلام بعد از اداى شکرگزارى بر اين نعمت و اعتراف به‌ جلد 10 - صفحه 50 فضل و احسان الهى بدون استحقاق و اقتدار بر آن، قالَ نَکِّرُوا لَها عَرْشَها: گفت به اعيان و اشراف خود که: منکّر و ناشناخته گردانيد براى بلقيس تخت او را؛ شکل آن را متغير و متبدل ساخته، اعلى را به اسفل آريد و مقدم را مؤخر سازيد، يا جواهرات آن را تبديل کنيد يعنى سبز را بجاى سرخ و سفيد را بجاى زرد قرار دهيد. يا در آن چيزى را زياد و چيزى را کم کنيد. نَنْظُرْ أَ تَهْتَدِي‌: تا بنگريم بعد از سؤال از آن، آيا راه برد و بشناسد تخت خود را به نظر عقل خود بعد از تغيير و تبديل آن، أَمْ تَکُونُ مِنَ الَّذِينَ لا يَهْتَدُونَ‌: يا باشد از آنکه راه نمى‌برند و نمى‌شناسند. نزد بعضى معنى آنکه تا ببينيم که او استدلال مى‌نمايد به عرش خود به قدرت حق تعالى و صحت نبوّت من و مهتدى مى‌شود به ايمان و توحيد، يعنى چون ببيند نزد من عرش خود را و حال آنکه در خانه مقفّل گذاشته و پاسبانان بر آن موکّل گردانيده، بداند اين امر به اعجاز و خارق عادت و خدا براى صدق نبوت سليمانى ظاهر ساخته، و ايمان به يگانگى الهى و نبوت پيغمبر او مى‌نمايد، يا بر کفر و شرک اصرار نمايد.