تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ کانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ (48) وَ کانَ فِي الْمَدِينَةِ: و بودند در شهرى که صالح عليه السّلام مبعوث شد، تِسْعَةُ رَهْطٍ: نه نفر از اشراف و اکابر قوم و اشرار ايشان؛ رئيس آنها قدّار بن سالف، يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ‌: فساد مى‌کردند در زمين حجر به کفر و شرک و معاصى و فسق و فجور، وَ لا يُصْلِحُونَ‌: و به صلاح و شايستگى نمى‌آورند کار خود را، يعنى افساد آنها از شائبه صلاح خالى بود، و هر چه از آنها صادر مى‌شد محض افساد بود و هيچ بوى خيرى از افعال آنها نبود. نکته: فرق ميان «رهط» و «نفر» آنست که رهط از سه تا ده باشد، و نفر از سه تا نه؛ و اسامى آن نه نفر به روايت ابن عباس: قدار بن سالف، مصدع، دعمى، دعيم، دهمى، دهيم، اسلم، قتال و صداف؛ و رئيس آنها قدار، سعى و مبالغه در پى کردن شتر از همه بيشتر داشت؛ و لذا حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله فرمود: شقى‌ترين امت سابق قدار بن سالف بود که ناقه صالح عليه السّلام را پى‌ جلد 10 - صفحه 57 کرد، و اشقى اين امت کشنده حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام باشد.