تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَ کانُوا يَتَّقُونَ (53)
وَ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا: نجات داديم ما آنان را که ايمان آورده بودند به صالح عليه السّلام، وَ کانُوا يَتَّقُونَ: و بودند که پرهيز مىکردند از کفر و معاصى، يعنى ايشان را به جهت ايمان و عمل صالح و پرهيز از محرمات و معاصى، نجات داديم؛ عده آنها چهار هزار نفر بودند. حضرت صالح ايشان را به حضرت موت برد و در آنجا به رحمت الهى پيوست و به اين جهت آن زمين را حضر موت گفتند، يعنى «حضر موت صالح فيه».