اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ أَنجَينَا الَّذِين‌َ آمَنُوا وَ کانُوا يَتَّقُون‌َ (53)
و نجات داديم ما کساني را که ايمان آوردند و بودند که از معاصي و اعمال سيئه پرهيزکار.
جلد 14 - صفحه 158
در آيات شريفه نجات و سعادت را در بعضي منوط و مربوط بايمان فرموده و در بعضي ايمان را- مقرون با عمل صالح نموده و در بعضي مقرون بتقوي مثل همين آيه شريفه و توضيح مقام اينست که مثل ايمان مثل درختيست که در زمين قلب غرس کنند و در اعماق روح انساني داخل شود و مثل اعمال صالحه مثل محافظت از آن درخت از جهت آبياري و آفتاب و استعداد زمين که موجب رشد آن درخت ميشود و ريشه آن محکم ميشود تا به ثمر ميرسد و مثل تقوي رفع مضار از آن درخت کسي او را از ريشه در نياورد يا قطع نکند يا زنگ و شفته و کرم و آفت باو تماس نگيرد پس مي‌گوييم اگر با ايمان از دنيا رفت بالاخره نجات دارد و لو آلوده بمعاصي و تارک بعض اعمال صالحه باشد يا بواسطه مغفرت و عفو الهي يا شفاعت شفعاء يا ابتلاآت دنيوي يا عقوبات برزخي پاک شود و نجات يابد و اما اگر مقرون باعمال صالحه شد ايمانش رشد پيدا ميکند و درجات ايمانش بالا ميرود هر چه بيشتر و بهتر باشد رشد و درجاتش زيادتر ميگردد و اگر مقرون بتقوي شد از خطرات و آفات مصون و محفوظ ميماند و الا معاصي باعث ضعف ايمان ميشود بعض معاصي بکلي ريشه ايمان را ميکند بعض آنها باعث اينکه ميشود که بي ايمان از دنيا رود بعضي باعث ضعف ايمان ميشود. در اخبار از حضرت باقر و صادق روايت شده که از معصيت خال سياهي در قلب احداث ميشود هر چه بيشتر سياهي بزرگتر ميشود تا اينکه اگر يک خالي سفيد باقي باشد اميد نجات دارد و اگر تمام سياه شد «لا يرجي بخير و صار قلبه منکوسا» ميشود.