تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (55)
أَ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً: آيا شما مى‌آئيد مردان را از روى شهوت، مِنْ دُونِ النِّساءِ: به غير زنان که براى شهوت خلق شده‌اند. اين کلام براى بيان اتيان آنها است به فاحشه، و تعليل آن به شهوت دال است بر قبح آن و تنبيه بر آنکه حکمت در مواقعه و مجامعه، طلب نسل و زياد شدن نوع باشد نه قضاى وطر. بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ: بلکه شما گروه مردمانى هستيد که نمى‌دانيد عاقبت اين فعل قبيح را، يا فعل شما مشابه کسى است که جاهل به شناعت آن باشد، يا سفيهى بود که تميز ميان حسن و قبح ننمائيد.
تبصره: ذات حکيم على الاطلاق به مقتضاى حکمت ايجاد بشر و براى بقاى نسل، جعل شهوت در انسان فرمود، و طريقى براى اعمال اين قوه به توسط شريعت مقرّر که نکاح و ازدواج باشد، يا بدان سبب ابقاء نسل در عالم و نظام بشريت
جلد 10 - صفحه 62
مرتب شود. و هرگاه آدمى قوه شهوت در خلاف موضع که وطى به رجال باشد صرف نمايد، هر آينه خلاف حکمت و به علاوه فساد در جامعه طارى و خرق نظام اتمّ گردد، لذا عمل لواط در نظر عقل مذموم و به حکم شرع ممنوع گرديده و فاعل آن را ملعون و معاقب ساخته. چنانکه در تفسير لوامع التنزيل- در حديثى از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله:
هفت نفر را خداوند از فوق عرش لعن فرموده که يکى از آنها را سه مرتبه: ملعون ملعون ملعون من عمل عمل قوم لوط ملعون است ملعون است ملعون است هر که عمل قوم لوط نمايد.
و براى اين عمل سه حکم مقرر فرموده: کشتن به شمشير، پرت نمودن از بلندى دست و پا بسته، و سوزانيدن.
و نيز فرمود: هر که ببوسد پسرى را به شهوت، لجام نمايد خدا او را به لجام آتشين.
نکته: ذکر «تجهلون» به عنوان خطاب به اعتبار آنست که قوم در معنى مخاطب است، پس جايز باشد که صفت قوم واقع شود.